دلايل يا شبهات وهابيان آنان براى اثبات مدّعاى خود به وجوه ذيل استدلال كرده‌اند : 1 . طلب شفاعت از شفيع به منزله دعا كردن و خواندن او است ، و دعا كردن غير خدا شرك در عبادت است ؛ زيرا خداوند از آن نهى كرده و فرموده است : فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً . « 1 » درنتيجه طلب شفاعت از شفيع شرك در عبادت خواهد بود . 2 . به گواهى قرآن كريم ، خداوند مشركان عصر رسالت را به اين دليل كه از غير خدا طلب شفاعت مىكردند ، مشرك دانست و پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله خون آنان را مباح دانسته و با آنان بر جهاد برخاسته است . قرآن كريم در اين‌باره فرموده است : وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُمْ وَ لا يَنْفَعُهُمْ وَ يَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ « 2 » . 3 - قرآن كريم شفاعت را حق ويژه‌ى خداوند دانسته و فرموده است : قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً « 3 » بنابراين ، بايد شفاعت را فقط از خداوند درخواست كرد ، درخواست آن از غير خداوند با اختصاص آن به خدا منافات دارد . وجوه ديگرى نيز ، برخى از وهابيان گفته‌اند ، ولى عمده‌ترين وجوه و دلايل آنان كه در كلمات ابن تيميّه و محمد بن عبد الوهّاب آمده است ، وجوه يا دلايل ياد شده است . « 4 »

--> ( 1 ) - جن / 18 . ( 2 ) - يونس / 18 . ( 3 ) - زمر / 44 . ( 4 ) . مجموع ادلّه‌ى وهّابيان با استناد به كتاب‌هاى آنان را مرحوم علّامه سيد محسن امين در كتاب كشف الارتياب ،